View Single Post
  #1  
Old 1st July 2012
dionless's Avatar
dionless dionless is offline
Moderator
 
Join Date: Jun 2010
Location: ~WOUM~
Posts: 7,075
Rep Power: 61
dionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophetdionless is Ceriwis Prophet
Default ~ஜ۩۞۩ஜ~ makhluk tuhan yang paling nggatheli 2 ~ஜ۩۞۩ஜ~



Arek-arek mahasiswa anyar koncone Boy sak jurusan siap-siap ate budhal ospek jurusan. Rencanane ate kemping nang Coban Rondo. Kabeh kudu melok, soale nek gak melok engkok di-DO (mosok, se?). Mangkane kabeh kumpul sore iki nang parkiran sebelahe mesjid. Wis onok telung trek tentara sing disiapno gawe ngangkut arek kabeh.
“Perhatian…truk satu dan dua untuk maba cewek, truk tiga untuk maba cowok. Dilarang campur cowok dan cewek dalam satu truk!” mahasiswa senior bengok-bengok nggawe megaphone.
“Walah…mosok lungguh bareng nang trek ae isok meteng, cak?” saut Boy.
“Siapa itu tadi yang ngomong?” Awas, jangan celometan, ya? Kalau gak mau, silakan naik angkutan lain aja, gak usah protes!” jare senior.
“Asiik…, ayo Ngga, numpak mobilmu ae, jarene mas iku dikongkon numpak angkutan lain,” ajak Boy nang Angga.
“Sik, Boy…barang-barange awake dewe wis mlebu nang nggone trek, yok opo iki?” takok Soni.
“Yo jupuken, cuk, mosok ngongkon Bibikmu njupuk?” sentak Boy.
Soni cepet-cepet njupuki tase de’e, Boy, Angga, karo Kosim, trus dilebokno nang Nissan X-Trail-e Angga.
“Ayo, Sim, kon melok gak? Ngowo thok ae koyok kobokan cangkemmu!” Boy nyentak Kosim sing lholhak-lholhok.

***

Jam papat sore rombongan mahasiswa iku budhal dilepas Pak Joko, wakile kampus.

“Bapak harap, kalian sebagai generasi muda penerus perjuangan bangsa dapat terus memelihara rasa cinta dan bangga terhadap tanah air, seperti apa yang telah dicontohkan para pahlawan pendahulu kita yang telah gugur mendahului kita tanpa pamrih…” jare Pak Joko ambek nangis srenggukan.
“Wong gendeng,” jare arek-arek gak ngereken.
“Sampean iku ngekeki sambutan ta upacara tujuhbelasan,” jare Boy gregeten.
Iring-iringan iku langsung budhal, ninggalno Pak Joko sing sik ngecemes ae lambene ambek nangis-nangis gak jelas.
“Jare budhal tibake teko,” Soni moco pantun.
“Opo artine?” takok Angga ambek ngegas mobile.
“Selamat tinggal Pak Joko…”saut Soni karo dhadha.
Arek-arek ngguyu ngakak…

Metu tol, pas sampek Porong moro-moro Kosim njaluk mandheg.
“Tretan, mandheg disek, yo,” jarene.
“Lapo, kebelet nguyuh ta?” takok Soni.
“Ndak, aku pengen ndelok Lumpur Lapindo. Mumpung liwat, mandheg diluk yo,” jaluk Kosim.
“Jancuk…Ndeso iki… gak usah, gak usah! Engkok kene ketinggalan ambek liane. Pas moleh ae Sim, ojok saiki!” jare Boy.
Kosim meneng ae. Cangkeme mecucu, sampek isok dikuncrit.
“Nggondhok koyok kodhok…,” gudho Boy.
“Nesu koyok asu…” tambah Soni.
“Purik koyok kirik…” saut Angga
“Ha…ha…ha…” arek-arek ngguyu kekel. Kosim mesam mesem thok koyok asu.

Mobil mlayu terus ngetutno rombongan sing nang ngarep. Sampek teko Batu, Soni kumat gatele.
“Eh, rek…gak nggolek arek wedhok ta? Nang kene aku eruh nggone cewek-cewek bokingan,” jare Soni.
“Cuk, emoh, aneh-aneh ae iki!” tolak Boy.
“Walah…murah kok, seket ewuan. Satus ewu paling gelem digawe wong papat. Engkok taknyangno,” jelas Soni.
“Cuk, cangkemmu bosok ancene, Son! Males aku…, nek ate mbalon, mbalono dewe, ojok jak-jak!” sentak Boy.
“Iyo, Soni iki…Engkok nggarai mobilku apes ae, ojok…ojok!” jare Angga.
“Nang Coban Rondo lo adhem, cak! Rugi gak onok sing dikeloni, rek!” Soni sik mekso.
“Mangkane jenengmu Soni, koyok merek sempak, lha wong pikiranmu nang sempak thok ae! Pokoke nek gak, yo gak! Nek koen sik pingin kelon yo iku kelonono Kosim ae!” sentak Boy.
Soni meneng ae karo mrengut. Atine mbedhodhog disentak Boy koyok ngono. “Koen lo sopo nyentak-nyentak aku koyok ngono,” batine de’e.
Suasana dadi rodok gak enak. Rodok panas. Kabeh meneng gak onok sing guyon…
“Nggondhok koyok kodhok…,” moro-moro Kosim muni.
Boy ngelirik Angga. Angga yo ngelirik Boy ambek ngempet ngguyu.
“Nesu koyok asu…,” tambah Kosim koyok gak duwe duso.
Boy ambek Angga wis gak kuat ngempet ngguyune.
“Purik koyok kirik…!” jare Boy ambek Angga barengan.
“Ha…ha…ha…!”
“Jancuk…asu…koen nyemoni aku yo…” Sony ngantemi lengene Kosim karo ngguyu kekel.
“Aduh…aduh…ampun, Son, ampun…guyon…” Kosim nggoceki tangane sing kelaran diantemi Soni.
“Ha…ha…ha…!”

***

Kabeh mahasiswa anyar mlebu nang kemahe dewe-dewe sing wis dibagi karo senior.
“Son, tasku endi, kok gak onok? Koen lali njupuk tekok trek yo?” takok Angga.
“Gak, Ngga, wis takjupuk kabeh, kok…Tasku, tasmu, tase Boy, tase Kosim, kabeh wis taklebokno mobilmu,” jare Soni.
“Kon keliru njupuk be’e, Son. Iki lo tase onok jenenge Anya, duduk Angga. Wah, soro kon iki, Son!” Angga ketok jengkel.
“Waduh, iyo, Ngga, sepurane yo…Soale kabeh tase kan seragam, ambekan mau kesusu-susu, aku gak nguwasi nek jenenge kliru.”
“Dibalekno nang kemahe senior ae, Ngga, sopo ngerti tasmu kijolan karo Anya. Ayo takterno,” jare Boy.
Moro-moro tekok speaker krungu sworo banter.
“Perhatian…perhatian…kepada semua maba diharap segera berkumpul di lapangan, acara api unggun dan makan malam akan segera dimulai!”
Arek-arek langsung ngumpul kabeh nang lapangan gawe ngrungokno instruksi tekok senior. Nang lapangan peteng ndhedhet, cumak onok api unggun sing dadi penerangane. Howone uadhem pisan, sampek akeh sing kathuken.
Moro-moro onok arek maba wedhok loro maju nang mejone senior, nggowo tas karo bisik-bisik. Ketokane arek wedhok sijine iku Prita. Gak eruh sitoke.
“Perhatian…kepada maba yang bernama Angga diharap maju ke depan. Tas kamu ketuker sama tas maba lain.”
“Ngga, cepetan jupuke tase areke,” jare Boy.
“Iya, sebentar Mas, saya ambil tasnya dulu,” jare Angga ambek mlayu nang kemah njupuk tas. Mari ngono de’e maju ngekekno tase nang senior.
“Itu bener tasmu? Namamu Anya?” takok seniore.
“Iya, mas…Itu tas saya,” jare Anya karo mrengut.
“Oalah, rek…rek…, wong ada tulisannya besar ANYA, kok ya masih keliru,” jare senior iku maneh.
“Ha…ha…ha…” wong sak lapangan ngguyu kekel kabeh. Anya raine abang kabeh ngempet isin.
“Lho, ayo kembalikan tasnya Anya, kok malah kamu pegangi terus!” jare senior.
Angga ngekekno tase Anya. Tapi durung ditampani Anya tase tibo.”Waduh,”jare Angga. Isine tas iku langsung metu kabeh. Onok suri, wedhak, jepit rambut…Anya karo mangkel ndhodhok njupuki barang-barange.
“Sini, takbantu,” jare Angga karo ndhodhok.
“Gak usah!” tolak Anya.
Tapi Angga tetep mekso ngewangi nglebokno barang-barange nang tase Anya. Moro-moro tangane nyekel barang putih, empuk koyok kapas. “Opo iki?” batine…”Hi…softex!” bengok Angga karo nguncalno barang iku.
“Lho, softexe ngglundhung!” bengok Boy.
Arek-arek sak lapangan tambah ngguyu kemekelen. Anya sing kisinan langsung mlayu nggowo tase nang kemah. Prita nulungi njupuki barang-barang sisane ambek mleroki Angga.
“Mbak…roti kempite keri lo…!” jare arek-arek.
“Ha…ha…ha…” suasane tambah dadi rame karo guyune arek-arek.

Arek-arek kabeh antri mangan bengi nang mejo dowo ngarepe tenda senior. Pas ndelok panganane, Boy langsung kaget bin curiga. Ojok-ojok iki masakane…
“Ayo, antri…antri…gak usah royokan, sik akeh kok,” moro-moro Mbak Pat metu tekok tenda ambek nggowo enthong.
“Jancuk…bener kan perkiraanku. Asu…nang kampus mangane Mbak Pat, nang kene mangane Mbak Pat pisan. Gak onok katering liane, ta?” takok Boy.
“Gak usah kakean cangkem, mbadhog ta gak?” Mbak Pat jual mahal.
“Mangan, cuk! Timbangane kaliren gak onok sing dibadhog!” Boy rodok mangkel, tapi yo tetep njupuk sego.

Mari mangan acarane istirahat. Angga mbisiki Boy,”Boy, aku gak enak ambek Anya, ketokane areke sing ngamuk. Terno po’o, aku ate njaluk sepuro.”
“Ayo, engkok njaluk tulung Prita ae. De’e kan koncone Anya,” Boy langsung tangi.
Arek loro iku langsung nang nggone tendane arek wedok. Boy langsung nyeluki Prita.
“Prit…Prita…kamu belum tidur kan…” Boy bisik-bisik nang pinggire Tenda, ndelik nang mburine uwit, wedi ketok senior.
“Belum…siapa, tu?” takok Prita tekok njero kemah.
“Aku, Boy…kamu keluar bentar ya, ada perlu penting nih.”
Prita metu tenda ambek tolah toleh, soale peteng. Boy langsung methuki ambek Angga.
“Ini, lo, Prit…Angga mau minta maaf sama Anya. Dia gak bisa tidur kalo belum minta maaf katanya. Kamu panggilin Anya, dong,” jare Boy.
“Ya udah, gua coba ajak dia keluar ya, tunggu bentar.”
Prita ngrayu Anya cek gelem metu. Tapi Anya gak gelem. Akhire Prita nyerah.
“Boy, Anya nggak mau tuh. Besok aja ya Ngga, ntar aku rayu dia lagi deh biar mau maafin kamu…” jare Prita. Tapi Angga gak gelem. De’e langsung mbengok
“Anya…aku mau minta maaf sama kamu. Kamu keluar dong!” Angga mbengoki tekok njobo.
“Aduh…siapa sih itu teriak-teriak di luar!” jare mbak senior tekok njero tenda.
“Anya, aku serius, nih…Kalo kamu gak mau keluar, biar aku yang masuk!” Angga rodok esmosi.
“Ngga…Ngga…ojok gendeng koen!” Boy nggoceki tangane Angga. Tapi telat, Angga wis nekat mlebu tendane arek wedhok. Boy ketarik mlebu pisan.
“Aaaa….ada cowok…keluar…keluar…!” mbak senior sing lagi ganti klambi jerit-jerit ambek nutupi dhodhone sing kutangan thok karo selimut. “Kurang ajar, gak duwe aturan…Tolong…!”
Spontan suasana dadi rame. Senior lanang-lanang langsung teko ambek ngamuk-ngamuk.
“Onok opo iki?” jare Mas Bayu, ketuane senior. ”Arek loro iki maneh!”
“Arek loro iki kurang ajar, mas! Masuk tenda cewek malam gini!” jare arek sing ganti klambi mau.
“Iya…tolong…mereka mau memperkosa saya. Mereka mau merampas kesucian saya…” jare Mbak Pat ambek nutupi wajahe.
“Cuk…sampean lo wis gak prawan…” sentak Boy.
“Sudah, sudah! Kalian berdua dihukum gak boleh tidur di tenda. Kalian harus tidur di lapangan dekat api unggun. Titik!” hukum Mas Bayu.
Angga ambek Boy dikeler metu tenda koyok tahanan Medaeng. Melas, cak…
“Alhamdulillah…untung kesucianku tetap terjaga,” jare Mbak Pat cuek. Cewek-cewek langsung kudu mutah kabeh.
Reply With Quote